Analiza fundamentalna – analiza sektorowa

--- reklama ---
Nie daj się oszukać funduszom inwestycyjnym! Osiągnij regularny zysk inwestując samodzielnie w akcje na rynku kapitałowym. Zobacz więcej >>


Analiza fundamentalna – analiza sektorowa

Analiza sektorowa ma za zadanie udzielić nam odpowiedzi na ile dany sektor, w którym działa spółka jest dla nas atrakcyjny z punktu widzenia inwestycji oraz ocenić poziom ryzyka w sektorze tz. ocenić szanse i zagrożenia dla rozwoju spółki funkcjonującej w określonym sektorze, Dla indywidualnego inwestora jest to obszar stosunkowo trudny do analizy ze względu na olbrzymią ilość informacji. Dlatego proponujemy aby zdać się na analityków giełdowych lub firmy konsultingowe, które dokonują takiej oceny.

Do metod stosowanych w analizie sektorowej zalicza się:

1. Analizę sił Potera.

 

model Potera

Rys. Model pięciu sił Potera.

A) Potencjalni konkurenci;

B) Dostawcy;

C) Nowe substytuty;

D) Odbiorcy.

Michael Porter przedstawił model pięciu sił, za pomocą którego analitycy ustalają rentowność danego sektora. Należą do nich:

  1. Konkurencja w sektorze.
  2. Możliwości wejścia na rynek nowych firm.
  3. Siłę wpływów dostawców.
  4. Siłę wpływów odbiorców.
  5. Możliwości pojawienia się substytutów.

Atrakcyjność sektora jest tym wyższa, im mniejsze są presje wywierane przez wyżej przedstawione siły na sektor i konkretną spółkę. Niewielka konkurencja oraz słabość dostawców i odbiorców pozwala uzyskać wyższe marże, a więc także wyższe zyski.

2.  Mapę  grup strategicznych.

 Grupa strategiczna to zbiór przedsiębiorstw, które w określonym sektorze realizują podobną strategię wyznaczaną poprzez kluczowe czynniki wspólne dla danego sektora. Takimi czynnikami może być np. marka, jakość wyrobów, cena. Budowa map strategicznych ma na celu określić, które z tych przedsiębiorstw stanowią dla wybranej przez nas spółki największą konkurencję. Ich budowa polega na naniesieniu na osie współrzędnych X i Y kilku kluczowych czynników, które najlepiej różnicują spółki z danego sektora. Punkty obrazujące spółki znajdujące się najbliżej siebie to grupy strategiczne. Dla lepszego zobrazowania należy je zaznaczyć znakami graficznymi (okrąg, kwadrat). Zaleca się budowę kilku map opartych na różnych czynnikach oraz okresową budowę map strategicznych opartych na tych samych czynnikach. Pozwoli nam to obserwować dynamikę zmian w sektorze, a co za tym idzie ocenić atrakcyjność naszej inwestycji.

 

3. Analizę  luki strategicznej.

Za pomocą luki strategicznej możemy ocenić dotychczasową strategię spółki ( w określonym czasie) na tle całego sektora oraz prognozować zachodzące zmiany. Pomiędzy trendem badanego procesu zachodzącego w sektorze a trendem odpowiadającego mu procesu spółki mogą zachodzić trzy rodzaje luki strategicznej: luka zgodności, luka nadmiaru oraz luka niedoboru.

Luka zgodności.

 

luka zgodności

Rys. Luka zgodności.

Udział przedsiębiorstwa w sektorze utrzymuje się na określonym, niezmienionym poziomie

Luka nadmiaru.

luka nadmiaru

Rys. Luka nadmiaru.

Spółka rozwija się szybciej niż rynek.

Luka niedoboru.

 

luka niedoboru

Rys. Luka niedoboru.

Spółka traci rynek.

Powyżej przedstawiliśmy przykład analizy tempa wzrostu sprzedaży w spółce i w sektorze. Na tej podstawie możemy stwierdzić, że inwestowanie w spółkę, która traci rynek (luka niedoboru) obarczone jest dużym ryzykiem.

4. Krzywą doświadczeń.

Krzywa doświadczeń jest graficznym obrazem średniego tempa spadku kosztów jednostkowych wyrobu w miarę podwajania się produkcji skumulowanej (związek pomiędzy skalą produkcji, a wielkością kosztu jednostkowego wyrobu, określany jest mianem efektu doświadczenia). Do najbardziej typowych czynników, które wpływają na wielkość efektu doświadczenia należy ekonomika skali, efekt specjalizacji oraz postęp techniczny i organizacyjny procesu produkcyjnego, Sporządzenie wykresu polega na wyznaczeniu, dla każdego z badanych przedsiębiorstw w sektorze, punktu przecięcia się jego skumulowanej produkcji z kosztem jednostkowego wyrobu. Dzięki temu możemy wytypować lidera, któremu przewaga kosztowa może zapewnić w przyszłości większe zyski. Niestety nie do każdego sektora czy produktu możemy zastosować krzywą doświadczeń. W niektórych sektorach efekt ten nie występuje np. sektor zbrojeniowy, produkty luksusowe, lub jest znacznie ograniczony z powodu słabej dynamiki wzrostu popytu.

5.  Punktową ocenę atrakcyjności sektora.

Natomiast do porównania poszczególnych sektorów analitycy używają punktowej oceny atrakcyjności sektora. Jest to metoda mniej szczegółowa, ale bardziej precyzyjna. Polega na konstrukcji listy kryteriów, na podstawie których ocenia się poszczególne branże a następnie porównuje się je ze sobą. Często firmy konsultingowe ustalają własne wersje oceny punktowej. Najczęściej stosowane kryteria to:kryteria rynkowe, finansowe oraz technologiczne.

Z kolei profil ekonomiczny ma za zadanie określić warunki funkcjonowania przedsiębiorstwa w sektorze i na danym rynku oraz określić jego atrakcyjność. Dokonuje się tego za pomocą następujących kryteriów

 

  1. Rozmiar rynku w jednostkach naturalnych i rocznych dochodach ze sprzedaży,
  2. Zasięg konkurowania,
  3. Stopa zmian rynku jako procentowa wielkość zmian sprzedaży rocznej,
  4. Liczba konkurentów oraz ich relatywne udziały w rynku,
  5. Stopień koncentracji sektora,
  6. Tempo zmian w technologii wytwarzania produktu,
  7. Stopień zróżnicowania produktów konkurencyjnych firm,
  8. Występowanie efektu ekonomiki skali działania firm,
  9. Występowanie efektu uczenia się firm,
  10. Oczekiwany poziom rentowności danego sektora w porównaniu do wielkości przeciętnych w gospodarce.